“In mei 1938 trok Vati ter voorbereiding van onze emigratie naar Nederland, waar hij vennoot werd van een schoenenfabriek in Brabant. Niet lang daarna kwam Heinz thuis van school met een blauw oog. Klasgenoten hadden hem in elkaar geslagen, omdat hij joods was. Voor de veiligheid werd Heinz alvast naar Vati in Nederland gestuurd. Kort daarop verlieten ook Mutti en ik Oostenrijk voorgoed.

Mutti, Heinz en ik gingen in Brussel wonen; Mutti wilde graag in een wereldstad leven die leek op Wenen en ze sprak goed Frans. Heinz en ik gingen in Brussel naar school. We logeerden in een pension, dat dienst deed als doorgangscentrum voor joodse vluchtelingen. Elk weekend kwam Vati ons opzoeken.

In september 1939 brak de oorlog uit tussen Engeland en Duitsland. Vati vreesde dat de grenzen tussen Nederland en België zouden sluiten. Hij wilde ons direct laten overkomen naar Nederland. Omdat we buitenlandse vluchtelingen waren, moesten we tot februari 1940 op onze papieren wachten. Pas toen konden we in Nederland gaan wonen.”