In april 1943 had de bezetter het gemunt op de militairen, èn op de studenten (bijna 15.000). Studenten moesten beloven dat ze zich zouden 'onthouden van iedere tegen het Duitse Rijk [enzovoort] gerichte handeling'.

De belofte moest schriftelijk worden gedaan, door een 'loyaliteitsverklaring' te tekenen. Mannelijke studenten die niet tekenden, werden werkloos, en zouden 'dus' de arbeidsinzet in moeten.

De Raad van Negen, het geheime studentenberaad, vaardigde een richtlijn uit: Niet tekenen, wie wel tekende was een 'deserteur'. Op studenten die toch wilden tekenen werd door medestudenten ingepraat, tot ze waren 'omgekletst'.

Uiteindelijk tekenden maar 200 studenten. De bezetter arresteerde vervolgens 3.500 weigeraars, die naar Duitsland zouden worden gestuurd. De overige weigeraars doken onder.